กรณีศึกษาเรื่องธรรมาสน์นั้นเพราะยังขาดการศึกษาที่วิเคราะห์อย่างละเอียด ความรู้เหล่านี้จึงยังมิได้แพร่หลาย การศึกษาเพื่อหาองค์ความรู้ที่ยังมิได้ถูกเปิดเผยและบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร จึงน่าจะเห็นผลได้จากภูมิปัญญาช่างหรือผู้สร้างแล้วสามารถนำไปบูรณาการกับศาสตร์หรือองค์ความรู้อื่น ๆ 

ต่อไปอีก อนึ่ง รูปแบบของธรรมาสน์ที่ปรากฏในแบบทักษะฝีมือชั้นสูงนั้นมีลักษณะของการใช้ธรรมาสน์ในสมัยอยุธยาเป็นแม่แบบ จึงเป็นประเด็นที่ควรศึกษาเกี่ยวกับการหาคำตอบในการย้อนกลับไปสู่ความนิยมในรูปแบบ การใช้งานและคุณค่าความงามทั้งที่เวลาล่วงเลยห่างกันนับร้อยปี 

อย่างไรก็ตาม การเกิดใหม่ของศิลปกรรมอยุธยาในธรรมาสน์ก็ยังปรากฏลักษณะเฉพาะ ลักษณะพิเศษที่สะท้อนความงาม ความหมาย ความคิด และความเปลี่ยนแปลงไปของวัฒนธรรม แม้พบธรรมาสน์ร่วมสมัยกันในหลายหลัง แต่ก็ยังมิได้มีการศึกษาเปรียบเทียบรูปแบบ และการตีความจากลักษณะทาง 

ศิลปกรรมที่ปรากฏเพื่อจะอธิบายความเชื่ออันเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กับพุทธศาสนา ในแง่ของการใช้สอยและด้านความงามยังมีได้มีการวิเคราะห์ไว้ถึงและนำหลักทฤษฎีศิลป์เข้ามาช่วยอธิบาย อาทิ ฉวีงามมาเจริญ เป็นต้น