culturebased-designarts

677

ชื่องานวิจัย

ศาสตร์การละครสู่การสร้างสรรค์วัฒนธรรมการศึกษากรณีศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏ

เจ้าของงานวิจัย

เพียรพิลาส พิริยาโภคานนท์

ที่มาวิจัย

วัฒนธรรมการศึกษาไทยขั้นพื้นฐานมีการจัดการเรียนการสอนที่ไม่สามารถแสดงศักยภาพของนักศึกษาได้เต็มที่ ฉะนั้นในระดับอุดมศึกษา ควรเน้นพัฒนาการบูรณาการองค์ความรู้รอบด้าน ประกอบกับยุคที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วจากการพัฒนาของเทคโนโลยี ทำให้ความต้องการของตลาดแรงงานเปลี่ยนไป ฉะนั้นบัณฑิตจบใหม่ควรได้รับการวางรากฐานที่ดีมีความยืดหยุ่นสูงในการเปลี่ยนแปลง พัฒนาตนเองให้มีศักยภาพรอบด้าน จะสามารถนำองค์ความรู้มาปรับใช้ตามความชำนาญของตนเองในการประกอบวิชาชีพที่หลากหลาย การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวัฒนธรรมการศึกษาไทย และโครงสร้างศาสตร์การละครเพื่อบูรณาการศึกษา ในรูปแบบผสมผสานโดยเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพ จากผู้เชี่ยวชาญด้านต่างๆ

302540566_1498896780538718_1901661472786522169_n

ผู้วิจัยพบว่ากิจกรรมทั้ง 3 นั้นเป็นเครื่องมือที่นำมาพัฒนาทักษะด้านการอ่านเขียน ทัศนคติเชิงบวก ภาวะผู้นำ สติปัญญา ความรับผิดชอบ การใช้วิจารณญาณในการแก้ปัญหา มีการปรับตัวเข้ากับสังคมและการทำงานร่วมกับผู้อื่น เป็นตัวกลางในการสื่อสาร เสริมความคิดสร้างสรรค์ รวมถึงการเรียนรู้ต่อเนื่องต่อยอดองค์ความรู้ในศาสตร์ของตน และเสริมความรอบรู้ในศาสตร์อื่นตามลำดับ ก่อให้เกิดประโยชน์ทั้งทางตรง และทางอ้อม เพื่อยกระดับมาตรฐานการเรียนรู้ ของนักศึกษาให้มีความเข้มแข็ง พร้อมออกสู่สังคมได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ศาสตร์การละครสู่การสร้างสรรค์วัฒนธรรมการศึกษากรณีศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏ

วิเคราะห์ สังเคราะห์ และออกแบบกิจกรรมการบูรณาการองค์ความรู้ด้วยโครงสร้างศาสตร์การละคร เพื่อพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ผสานกับศิลปวัฒนธรรม และศิลปะการออกแบบ ชี้วัดและประเมินผลก่อนและหลังด้วยแบบสอบถามเชิงปริมาณ โดยมีกลุ่มตัวอย่างคือนักศึกษาแต่ละรับดับชั้นในมหาวิทยาลัยราชภัฏ เน้นประเด็นเรื่องการพัฒนาศักยภาพการเรียนรู้ แบ่งออกเป็น 3 ครั้ง 1) คุ้น-เคย ชั้นปีที่ 1 สร้างความเข้าใจตนเองในการพัฒนาทักษะภายในสาขาวิชา 2) คลุก-คลี ชั้นปีที่ 2 สร้างพื้นฐาน รู้จักความหลากหลายของสาขาวิชาที่มีความเชื่อมโยงกันในคณะ 3) คลี่-คลาย ชั้นปีที่ 3 พัฒนาทักษะรอบด้านมีการบูรณาการองค์ความรู้ข้ามศาสตร์ภายในมหาวิทยาลัย

85552
589